Στο πλαίσιο της εβδομάδας θεολογικού λόγου και τέχνης (17-20 Μαΐου 2016) ο Τομέας Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Γραμματείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ διοργανώνει ημερίδα με θέμα: «Μεταπτυχιακή έρευνα στον Τομέα Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Γραμματείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης» με τη συμμετοχή των μεταπτυχιακών φοιτητών του. Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18 Μαΐου 2016 στο Α΄ αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής (2ος όροφος) στις 16.00.
Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του,
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες∙
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών.
Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.
Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του∙
κι αν μαρτυρήσω γι’ Αυτόν, θα ‘ναι η αγάπη του που θα μ’ εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μού ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ’ όνομά μου σα σύμβολο
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν «ότι ηγάπησαν πολύ».
Ακολουθούν ερωτήσεις επανάληψης που είναι βασισμένες στο σχολικό βιβλίο "Αρχές Φιλοσοφίας" της Β΄ Γενικού Λυκείου και σε όσα διδαχθήκαμε κατά τη φετινή χρονιά. Είναι χωρισμένες κατά κεφάλαιο και ενότητα αντίστοιχα.
Κεφάλαιο 1ο
Ξεκινώντας από την απορία
Ενότητα 1
1. Τί είναι η φιλοσοφία; (σελ.9)
Ενότητα 2
1. Μελετώντας το κείμενο 2 (σελ. 17) να αναφερθείτε στη διαφοροποίηση που εκφράζει ανάμεσα στον φιλόσοφο και τον επιστήμονα.
Ενότητα 3
1. Ποιοί είναι οι κλάδοι της φιλοσοφίας και τί πραγματεύεται ο καθένας από αυτούς; (σελ. 19)
2. Ποιά είναι η αναγκαιότητα των επιχειρημάτων; (σελ. 20)
3. Ποιά είναι η βασική δομή ενός επιχειρήματος; (σελ. 20)
4. Ποιες είναι οι βασικές προϋποθέσεις για να θεωρηθεί ένα επιχείρημα έγκυρο; (σελ. 20)
Ενότητα 4
1. Με ποιόν τρόπο περιγράφει ο Πλάτωνας τη μοίρα του φιλοσόφου; (Θεωρία του σπηλαίου) (σελ. 24)
Κεφάλαιο 2ο
Κατανοώντας τα πράγματα
Ενότητα 2
1. Τί είναι λέξη; (σελ. 35)
2. Ποιά είναι η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις και τις έννοιες; Τί είναι έννοιες; (σελ. 36)
Ενότητα 5 (σελ. 53-55)
1. Να αποσαφηνίσετε τους όρους: Πλάτος και βάθος μιας έννοιας, δώστε παράδειγμα.
2. Αν συγκρίνουμε δύο έννοιες κατά το πλάτος τους ποιές σχέσεις μπορούν να έχουν μεταξύ τους; Παραδείγματα
3. Όσον αφορά το βάθος ποιές σχέσεις είναι δυνατόν να έχουν οι έννοιες;
4. Οι απλές δηλωτικές προτάσεις σε ποιές μορφές διακρίνονται; Παραδείγματα
5. Τί ονομάζουμε συλλογισμούς; Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά τους;
6. Εξηγείστε τους όρους: «ελάσσων όρος», «μείζον όρος», «μέσος όρος».
Κεφάλαιο 3ο
Αναζητώντας τη γνώση
Ενότητα 1
1. Τί ονομάζουμε σκεπτικισμό; (σελ 60)
2. Να παρουσιάσετε τη συλλογιστική πορεία του Καρτέσιου (Ρενέ Ντεκάρτ) που τον οδήγησε στο επιχείρημα «σκέφτομαι, άρα υπάρχω» και να εξηγήσετε ποια είναι η λειτουργία του «μοχθηρού δαίμονα». (σελ 62-63)
Ενότητα 3
1. Ποια είναι κατά τους ορθολογιστές η πηγή της γνώσης μας για τον κόσμο και ποια είναι, ειδικότερα, για τον Πλάτωνα; (σελ. 79)
2. Τί πρεσβεύει το φιλοσοφικό ρεύμα του εμπειρισμού; Κύριοι εκπρόσωποι. (σελ. 81)
3. «Ο νους δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας «άγραφος χάρτης» (tabula rasa)»: α) ποιός φιλόσοφος υποστήριξε την άποψη αυτή; β) σε φιλοσοφικό ρεύμα ανήκε; γ) αναπτύξτε με δικά σας λόγια την άποψη του. (σελ. 82)
4. Ποιές θέσεις συνθέτει η θεωρία του Καντ; (σελ. 84)
Κεφάλαιο 5ο
Ανακαλύπτοντας τον νου
Ενότητα 1
1. Γιατί η μεταφυσική δεν ταυτίζεται με καμιά από τις επιστήμες; (σελ. 116)
2. Γιατί η μεταφυσική είναι η πρώτη επιστήμη; (σελ. 116)
3. Με ποιο τρόπο ορίζεται η επιστήμη; Ποιο είναι το γνώρισμα της μεταφυσικής; (σελ. 116)
Ενότητα 2
1. Τί αναφέρει ο Ντεκάρτ στη θεωρία του, που περιγράφεται ως δυϊσμός ή θεωρία της αλληλεπίδρασης; (σελ. 122)
Ενότητα 3
1. Τί ονομάζεται μονισμός; (σελ. 124)
2. Ποια είδη μονισμού υπάρχουν; (σελ. 124)
3. Τί πρεσβεύει ο υλισμός; (σελ. 124)
4. Ποιες είναι οι διάφορες παραλλαγές υλισμού; (σελ. 124- 126)
Κεφάλαιο 6ο
Αξιολογώντας την πράξη
Ενότητα 1
1. Τί ονομάζουμε ωφελιμισμό; (σελ. 142)
2. Τί ονομάζουμε κατηγορική προσταγή; (σελ. 143)
3. Σύμφωνα με τον Καντ «πρέπει κάθε υποκείμενο να πράττει έτσι, ώστε να μεταχειρίζεται πάντοτε όλους τους άλλους ανθρώπους – όπως και τον εαυτό του – ως σκοπούς και όχι μόνο ως μέσα των πράξεών του». Με ποια επιχειρήματα κατέληξε ο Γερμανός φιλόσοφος σε αυτή τη θέση; (σελ. 144)
Κεφάλαιο 7ο
Ορίζοντας το δίκαιο
Ενότητα 2
1. Ποια είναι η λειτουργία του Συντάγματος στο πλαίσιο της σύγχρονης φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας; (σελ. 176)
2.Ποιες είναι οι κυριότερες αρχές που χαρακτηρίζουν τη σοσιαλιστική θεώρηση της κοινωνικής οργάνωσης; (σελ. 176)
3.Ποιες αδυναμίες για την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία υποδηλώνει η αναφορά του Μαρξ «από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του»; (σελ. 177)
Ο Πάπας Φραγκίσκος ανακήρυξε το 2016 για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Ιωβηλαίο Έτος. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού πολλές εκδηλώσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο και θα πραγματοποιηθούν φέτος. Τί είναι όμως το Ιωβηλαίο Έτος;
Ιωβηλαίο έτος - Ιουδαϊσμός
Ο όρος προέρχεται από την Ιουδαϊκή θρησκεία και πρακτική. Κάθε πεντηκοστό έτος ήταν έτος άγιο. Σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο το Ιωβηλαίο έτος άρχιζε την ημέρα του εξιλασμού και αναγγελλόταν με σάλπιγγες.
Το έτος αυτό, ήταν έτος άγιο και αφιερωμένο στο Θεό. Ήταν έτος αγρανάπαυσης και απελευθέρωσης όλων των δούλων με τις οικογένειές τους. Επιπλέον, γινόταν απόσβεση χρεών και ακυρώνονταν όλες οι αγοραπωλησίες που έγιναν τα προηγούμενα 49 χρόνια και όλα τα κτήματα έπρεπε να επιστραφούν στους παλιούς ιδιοκτήτες τους χωρίς αποζημίωση. Κατά το έτος αυτό δεν έσπερναν, ούτε θέριζαν τα χωράφια τους, ούτε τρυγούσαν τ' αμπέλια τους. Τρώγανε μόνο ότι βλάσταινε από μόνο του στα χωράφια τους.
Με τον τρόπο αυτό περιοριζόταν η απληστία των δυνατών και εξομαλύνονταν οι κοινωνικές αντιθέσεις, ώστε όλοι οι Ισραηλίτες να απολαμβάνουν τα αγαθά της γης που τους χάρισε ο Θεός. Ακόμη και η αξία της γης υπολογιζόταν ανάλογα με τα χρόνια της συγκομιδής μέχρι το επόμενο Ιωβηλαίο. Όσο περισσότερα χρόνια απόμεναν, τόσο μεγαλύτερη θα έπρεπε να ήταν η τιμή της αγοράς και όσο λιγότερα χρόνια απόμεναν τόσο μικρότερη θα έπρεπε να ήταν και η αξία της (Λευιτικόν 25,8-17).
Άγιος Πέτρος, η πόρτα του Ιωβηλαίου από την εσωτερική πλευρά.
Χριστιανισμός
Στο χριστιανισμό της Δύσης, η παράδοση των Ιωβηλαίων ετών ξεκινά στα 1300 όταν ο Πάπας Βονιφάτιος VIII συγκάλεσε σε Ιερό Έτος. Την ανάγκη για κάτι τέτοιο δημιούργησαν οι συνθήκες ζωής που επικρατούσαν τη στιγμή εκείνη στη χριστιανική Ευρώπη, πόλεμοι, λοιμικές ασθένειες, όπως η πανούκλα και άλλα δεινά οδήγησαν στη σκέψη επιστροφής σε έναν πιο ιερό τρόπο ζωής. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών τα Χριστούγεννα του 1299 ένας εντυπωσιακός αριθμός ανθρώπων ήρθαν με τα πόδια στη Ρώμη σαν προσκυνητές στους τάφους των Αποστόλων και για να λάβουν τη ευλογία του Πάπα. Ο αριθμός μάλιστα ήταν τόσο μεγάλος ώστε εντυπωσιάστηκε και ο ίδιος ο Πάπας που ζήτησε να μάθει το λόγο της άφιξης τόσων ανθρώπων στη Ρώμη, γεμάτος από θαυμασμό για την πίστη τόσων ανθρώπων ανακήρυξε το συγκεκριμένο έτος «έτος συγχώρεση όλων των αμαρτιών».
Στη συνέχεια τα ιερά έτη θα συγκαλούνταν κάθε 100 αρχικά στη συνέχεια 50, 33 και τελικά 25 χρόνια, επίσης υπάρχει η δυνατότητα να συγκληθεί έκτακτο Ιερό Έτος, όταν οι ανάγκες το απαιτούν. Τα ιωβηλαία έτη υπάρχουν μόνο στους Ρωμαιοκαθολικούς Χριστιανούς, στην Ορθόδοξη Ανατολή δεν υπήρξαν ποτέ, αυτά περιλαμβάνουν προσκυνήματα σε ιερά μέρη και κυρίως στη Ρώμη.
Στη Ρωμαιοκαθολική παράδοση το Ιωβηλαίο Έτος είναι έτος συγχώρησης των αμαρτιών. Επίσης έτος συμφιλίωσης μεταξύ των αντιπάλων, παραλαβής του Μυστηρίου της Συμφιλίωσης « ... και , κατά συνέπεια, της αλληλεγγύης, της ελπίδας, της δικαιοσύνης, της δέσμευσης να υπηρετήσουμε τον Θεό με χαρά και ειρήνη με τους αδελφούς και τις αδελφές μας. Πάνω από όλα ένα Ιωβηλαίο είναι έτος του Χριστού που χαρίζει ζωή και χάρη στους ανθρώπους. » ( WHAT IS A HOLY YEAR?)
Το επίσημο logo του Ιωβηλαίου 2016
Ιωβηλαίο της Ευσπλαχνίας
Από τις 8 Δεκεμβρίου 2015 για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με παπική Βούλα του Πάπα Φραγκίσκου είναι έκτακτο Ιωβηλαίο Έτος. Η έναρξη του Ιωβηλαίου γίνετε στη Ρώμη από τον ίδιο τον Πάπα. Στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου υπάρχει, μπαίνοντας δεξιά, η Πόρτα των Ιωβηλαίων, η οποία είναι πάντα κλειστή εκτός από τα Ιωβηλαία έτη που ανοίγει από τον ίδιο τον Πάπα. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας που τελέστηκε στη Ρώμη στις 8 Δεκεμβρίου ο Πάπας στάθηκε μπροστά στην Πόρτα των Ιωβηλαίων και αφού παρήγγειλε να ανοίξει η πόρτα της Δικαιοσύνης του Κυρίου, άνοιξε τα δυο χρυσοποίκιλτα φύλα της για να περάσει πρώτα ο ίδιος από κάτω και καλώντας να πράξουν το ίδιο και όλοι οι πιστοί.
Σχετικά με τους σκοπούς του έκτακτου Ιωβηλαίου παραθέτουμε αποσπάσματα από την Παπική Βούλα του Πάπα Φραγκίσκου:
ΒΟΥΛΑ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗΣ ΤΟΥ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ ΤΗΣ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ ΔΟΥΛΟΣ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΧΑΡΗ, ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
1. Ο Ιησούς Χριστός είναι το πρόσωπο της ευσπλαχνίας του Πατέρα. Σε αυτήν τη λέξη συνοψίζεται το μυστήριο της χριστιανικής πίστεως.
2. Έχουμε πάντοτε ανάγκη να ενατενίζουμε με θαυμασμό το μυστήριο της ευσπλαχνίας. Είναι πηγή χαράς, γαλήνης και ειρήνης. Είναι συνθήκη της σωτηρίας μας. Ευσπλαχνία: είναι ο όρος που αποκαλύπτει το μυστήριο της Αγιότατης Τριάδας.
3. Υπάρχουν στιγμές, κατά τις οποίες, με ακόμη πιο εντατικό τρόπο, καλούμαστε να προσηλώσουμε σταθερά το βλέμμα μας στην ευσπλαχνία για να γίνουμε εμείς οι ίδιοι αποτελεσματικό σημείο των ενεργειών του Πατέρα. Αυτός είναι ο λόγος που προκήρυξα ένα Έκτακτο Ιωβηλαίο της Ευσπλαχνίας, ως μια ευνοϊκή περίοδο για την Εκκλησία, ώστε να καταστεί πιο δυνατή και αποτελεσματική η μαρτυρία των πιστών.
Η έναρξη του Αγίου Έτους θα γίνει στις 8 Δεκεμβρίου 2015, εορτή της Αμιάντου Συλλήψεως της Παναγίας.
Την επόμενη Κυριακή, Τρίτη του Ερχομού, θα ανοίξει η Αγία Θύρα στον Καθεδρικό Ναό της Ρώμης, τη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη στο Λατερανό. Ακολούθως, θα ανοίξει η Αγία Θύρα των άλλων Ποντιφικών Βασιλικών. Κατά την ίδια Κυριακή, ορίζω, σε κάθε τοπική Εκκλησία, στον Καθεδρικό Ναό που είναι ο Ναός Μητέρα για όλους τους πιστούς, είτε σε ένα Ναό ιδιαίτερης σημασίας, να ανοίξει καθ’ όλο το Άγιο Έτος, μια παρόμοια Θύρα της Ευσπλαχνίας.
4. Επέλεξα την ημερομηνία της 8ης Δεκεμβρίου διότι έχει ιδιαίτερη σημασία για την πρόσφατη ιστορία της Εκκλησίας. Πράγματι, θα ανοίξω την Άγια Θύρα στην πεντηκοστή επέτειο της λήξης της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου στο Βατικανό. Η Εκκλησία αισθάνεται την ανάγκη να διατηρήσει ζωντανό εκείνο το γεγονός. Γι’ αυτήν άρχιζε μια νέα πορεία της ιστορίας της.
5. Το ιωβηλαίο Έτος θα ολοκληρωθεί στη λειτουργική εορτή του Ιησού Χριστού, Κυρίου της οικουμένης, την 20η Νοεμβρίου 2016. Την ημέρα αυτή, κλείνοντας την Αγία Θύρα, πριν απ’όλα θα κατεχόμαστε από αισθήματα ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας προς την Αγιότατη Τριάδα, που μας παραχώρησε αυτή την έκτακτη περίοδο χάρης.
12. Η Εκκλησία έχει την αποστολή να αναγγέλλει την ευσπλαχνία του Θεού, που αποτελεί την παλλόμενη καρδιά του Ευαγγελίου, δια της οποίας οφείλει να φθάσει στην καρδιά και στο νου κάθε ανθρώπου. Η Νύμφη του Χριστού ακολουθεί τη συμπεριφορά του Υιού του Θεού, που συναντά τους πάντες χωρίς να αποκλείει κανένα.
Σύμφωνα με την παράδοση ο Πάπας χρησιμοποιεί τελετουργικό σφυράκι και χτυπά την ιερή πόρτα για να ανοίξει. Μουσεία του Βατικανό.
14. Το προσκύνημα, είναι ένα ιδιαίτερο σημείο του Αγίου Έτους, διότι είναι εικόνα της πορείας, που κάθε άνθρωπος πραγματοποιεί στην ύπαρξή του. Η ζωή, είναι ένα προσκύνημα και το ανθρώπινο ον, ένας οδοιπόρος (viator), ένας προσκυνητής, που διανύει ένα δρόμο έως ότου φθάσει στον επιθυμητό σκοπό. Ακόμη και για να φθάσει στην Αγία Θύρα, στη Ρώμη, και σε κάθε άλλο τόπο, ο καθένας θα πρέπει να πραγματοποιήσει, ανάλογα με τις δυνάμεις του, ένα προσκύνημα. Αυτό θα είναι ένα σημείο του γεγονότος ότι και η ευσπλαχνία αποτελεί έναν σκοπό προς επίτευξη και ο οποίος απαιτεί στράτευση και θυσία. Ας αποτελέσει λοιπόν το προσκύνημα, ένα κέντρισμα για τη μεταστροφή: διαβαίνοντας την Αγία Θύρα, θα αφεθούμε να μας περιβάλλει η ευσπλαχνία του Θεού και θα δεσμευτούμε ότι θα είμαστε σπλαχνικοί με τους άλλους όπως ο Πατέρας είναι σπλαχνικός με εμάς.
15. Κατ’ αυτό το Άγιο Έτος, θα μπορέσουμε να δοκιμάσουμε στην πράξη την εμπειρία να ανοίξουμε την καρδιά μας σε όσους ζουν μέσα στις πιο ετερόκλητες υπαρξιακές περιφέρειες, που συχνά δημιουργεί, με δραματικό τρόπο, ο σύγχρονος κόσμος. Πόσες καταστάσεις προσωρινότητας και πόνου υπάρχουν μέσα στον σύγχρονο κόσμο!
23. Η ευσπλαχνία έχει τόση ισχύ, που ξεπερνά τα όρια της Εκκλησίας. Μας φέρνει κοντά στον Εβραϊσμό και στο Ισλάμ, που τη θεωρούν ως μια από τις χαρακτηριστικές ιδιότητες του Θεού.
Δόθηκε στη Ρώμη, στον Άγιο Πέτρο, στις 11 Απριλίου , παραμονή της 2ης Κυριακής του Πάσχα ή της Θείας Ευσπλαχνίας, του Έτους του Κυρίου 2015, τρίτου της αρχιερατείας μου.
Βίντεο αρχείου με αποσπάσματα από το Ιωβηλαίο του 1950 στο οποίο κάλεσε ο Πάπας Πίος ο 12 σε προσευχή για την ειρήνη λίγα μόλις χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ολόκληρη η τελετή έναρξης του Ιωβηλαίου από το Βατικανό στις 8. 12. 2015
Στο πλαίσιο της Δομής Δια Βίου Μάθησης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υλοποιείται το Πρόγραμμα Επιμόρφωσης με τίτλο, «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο: Ιστορία-Δίκαιο-Λατρεία».
Η υλοποίηση του Προγράμματος θα εξυπηρετήσει τη διάχυση ειδικών, εμπεριστατωμένων και ασφαλών γνώσεων σχετικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ενός εκκλησιαστικού οργανισμού παγκοσμίου εμβέλειας και κύρους, σε ευρύτερα στρώματα της ελλαδικής κοινωνίας. Θα προσφέρει, επίσης, αφορμή για την προώθηση της αναγκαίας σύνδεσης της Εκκλησίας με τη θεολογία, την ιστορία, τη νομική σκέψη, τον πολιτισμό, την τέχνη και τις θετικές επιστήμες.
Στόχοι του Προγράμματος
Σκοπός του Προγράμματος είναι η ανάδειξη της πλούσιας και συνεχούς μαρτυρίας 17 αιώνων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του αρχαιοτέρου σήμερα ευρωπαϊκού θεσμού. Ειδικότερα, τα μαθήματα θα επικεντρωθούν στη μελέτη των ζητημάτων που αφορούν στην ιστορία, τα θέματα δικαίου, τη λατρευτική παράδοση και την υφιστάμενη κατάσταση του σπουδαίου αυτού κέντρου της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτό, το Πρόγραμμα θα ενισχύσει, διευρύνει και επικαιροποιήσει τις τυχόν υπάρχουσες γνώσεις στο ειδικό αυτό θέμα, συμβάλλοντας στην αναβάθμιση της επαγγελματικής, εκπαιδευτικής, εκκλησιαστικής και κοινωνικής δραστηριότητας των συμμετεχόντων.
Προς το τέλος του Προγράμματος θα πραγματοποιηθεί (προαιρετική) επί τόπου ξενάγηση στους ιστορικούς χώρους (ναοί, μονές, ιδρύματα) του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη. Στόχος της επίσκεψης είναι η βιωματική πρόσληψη εκ μέρους των συμμετεχόντων της ιστορικής διαδρομής του Πατριαρχείου ανά τους αιώνες. Η δε διά ζώσης επαφή με προσωπικότητες και παράγοντες της σύγχρονης ζωής του Πατριαρχείου αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση ως προς τις παρούσες συνθήκες διαβίωσης και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο τόσο στο εκκλησιαστικό και νομικό του πλαίσιο, όσο και στο τοπικό και διεθνές περιβάλλον.
Οι διδάσκοντες
Οι θεματικές του Προγράμματος θα διδαχθούν κυρίως από μέλη Δ.Ε.Π. του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας (ΑΠΘ). Το Πρόγραμμα θα περιλαμβάνει μαθήματα που θα διδαχθούν από μέλη Δ.Ε.Π. των Τμημάτων Ιστορίας και Αρχαιολογίας (ΑΠΘ), Μουσικών Σπουδών (ΑΠΘ), και Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών (ΠΑΜΑΚ). Τέλος, το Πρόγραμμα της Κωνσταντινούπολης θα κλείσει με τη συμμετοχή ιεραρχών και στελεχών του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Σε ποιους απευθύνεται
Το Πρόγραμμα απευθύνεται σε:
πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μεταπτυχιακούς φοιτητές, υποψήφιους διδάκτορες και μεταδιδακτορικούς ερευνητές από τους χώρους των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών (θεολόγους, ιστορικούς, νομικούς, φιλολόγους, αρχαιολόγους, ξεναγούς, ιστορικούς της τέχνης κ.ο.κ.),
απόφοιτους των Ανώτατων Εκκλησιαστικών Ακαδημαϊκών, κληρικούς, ιεροψάλτες και κατηχητές,
εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και
όσους ενδιαφέρονται να διευρύνουν τις γνώσεις τους σχετικά με τον εκκλησιαστικό αυτόν θεσμό.
Υποβολή Αιτήσεων
Αιτήσεις γίνονται δεκτές από 11/3 έως 15/4/2016 και μόνον ηλεκτρονικά.
Την αίτηση συμμετοχής στο Πρόγραμμα θα τη βρείτε εδώ.
Στο Ισλάμ το Κοράνιο έχει τη θέση της απόλυτης αυθεντίας. Το όνομά του σημαίνει κυριολεκτικά «Απαγγελία» και ονομάζεται συχνά «αλ Κουράν αλ Καρίμ», δηλαδή το «Ευγενές Ανάγνωσμα». Περιέχει το λόγο του ίδιου του Θεού, όπως αυτός τον αποκάλυψε στο Μωάμεθ μέσω του Γαβριήλ. Το περιεχόμενο του θεωρείται θείο και αλάθητο. Αποτελείται από συλλογές λόγων του Μωάμεθ και είναι χωρισμένο σε 114 κεφάλαια που ονομάζονται «σούρες», δηλαδή αποκαλύψεις.
Κάθε σούρα περιλαμβάνει από 3 μέχρι 286 στίχους. Οι πρώτες σούρες είναι οι πλέον σύντομες και χαρακτηρίζονται από ποιητικό λόγο σε ρυθμική μορφή. Οι επόμενες δεν παρουσιάζουν παρόμοια χαρακτηριστικά, ενώ έχουν έκδηλες επιδράσεις από τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό με πολλές επαναλήψεις, όπως παρατηρείται ομοίως και στα λεγόμενα εξ αποκαλύψεως βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, π.χ., στους Ψαλμούς.
Ο Μωάμεθ δεν ήξερε να διαβάζει ή να γράφει. Απλώς απήγγειλε ό,τι του αποκαλυπτόταν, προκειμένου να το αποστηθίσουν και να το καταγράψουν οι σύντροφοί του. Οι Μουσουλμάνοι λόγιοι πιστεύουν ότι το κορανικό κείμενο αντιστοιχεί ακριβώς σε αυτά που αποκαλύφθηκαν στον Μωάμεθ μέσω του αγγέλου Τζιμπριήλ (Γαβριήλ). Οι αποκαλύψεις δόθηκαν σε μια περίοδο 20 με 23 χρόνων περίπου, από το 610 ως το θάνατό του το 632.
Για να ανοίξετε το αρχείο ή και να το κατεβάσετε πατήστε πάνω στην εικόνα που ακολουθεί:
Ο Φρίντριχ Νίτσε γεννήθηκε το 1844 σε ένα ήσυχο χωριουδάκι στο ανατολικό τμήμα της Γερμανίας, όπου - γενιές ολόκληρες - οι πρόγονοί του ήταν βοσκοί. Τα πήγε εξαιρετικά καλά τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο και έτσι διακρίθηκε στα Αρχαία Ελληνικά (ένα πολύ διάσημο αντικείμενο, στα χρόνια του), τα οποία των ανέδειξαν καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας (Ελβετία), όταν ακόμα ήταν μόνο είκοσι ετών.
Ωστόσο στην επίσημη καριέρα του τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά. Αγανακτισμένος με τους συναδέλφους ακαδημαϊκούς, εγκατέλειψε τη δουλειά του και μετακόμισε στην Ελβετία και την Ιταλία, όπου έζησε σεμνά και συχνά μόνος. Η απόρριψη που έζησε από τις γυναίκες του προκάλεσε μεγάλη θλίψη («Η έλλειψη μου σε αυτοπεποίθηση είναι τεράστια»). Δεν τα πήγαινε καλά ούτε με την οικογένειά του («δεν μου αρέσει η μητέρα μου και μου είναι ακόμα πιο οδυνηρό να ακούω τη φωνή της αδελφής μου»). Σαν απάντηση στην απομόνωσή του, μεγάλωσε ένα τεράστιο μουστάκι και έκανε βόλτες στην εξοχή κάθε μέρα. Για πολλά χρόνια, τα βιβλία του δεν πωλούσαν σχεδόν καθόλου. Στα σαράντα τέσσερα του χρόνια, η ψυχική του υγεία κλονίστηκε εντελώς. Δεν συνήλθε ποτέ και πέθανε μετά από έντεκα χρόνια.
Ο Νίτσε πίστευε ότι το κεντρικό καθήκον της φιλοσοφίας ήταν να μας διδάξει πώς να «γίνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε», με άλλα λόγια, πώς να ανακαλύψουμε και να είμαστε πιστοί στις μεγάλες δυνατότητές μας.
Για το σκοπό αυτό, ανέπτυξε τέσσερις χρήσιμους άξονες σκέψης:
1. Παραδέξου ότι φθονείς!
Ο Νίτσε αναγνώρισε πως ο φθόνος αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής. Ωστόσο, διδασκόμαστε να αισθανόμαστε ντροπή για τα αισθήματα φθόνου που μας διακατέχουν. Αποτελούν ένδειξη κακίας. Γι 'αυτό και τα κρύβουμε από τον εαυτό μας και τους άλλους, τόσο πολύ, ώστε να υπάρχουν άνθρωποι που μερικές φορές θα πουν με κάθε ειλικρίνεια, ότι δεν φθονούν κανέναν.
Αυτό είναι λογικά αδύνατο, επέμεινε ο Νίτσε, ειδικά αν ζούμε στο σύγχρονο κόσμο (τον οποίο ορίζει ως οποιαδήποτε στιγμή μετά τη Γαλλική Επανάσταση). Η μαζική καθιέρωση της δημοκρατίας μαζί με το τέλος της παλιάς φεουδαρχικής-αριστοκρατικής εποχής είχε, στα μάτια του Νίτσε, δημιουργήσει ένα τέλειο γόνιμο έδαφος για αισθήματα φθόνου, γιατί όλοι τώρα ενθαρρύνονται να αισθάνονται ότι είναι ίσοι με όλους τους άλλους. Στη φεουδαρχική εποχή, ποτέ ο δουλοπάροικος δε θα μπορούσε να αισθάνεται φθόνο για τον πρίγκιπα. Τώρα όμως ο καθένας συγκρίνει τον εαυτό με όλους τους άλλους με αποτέλεσμα να εκτίθεται σε ένα ασταθές μείγμα φιλοδοξίας και ανεπάρκειας.
Gustave Caillebotte, Paris Street; Rainy Day, 1877
Ωστόσο, δεν υπάρχει τίποτα κακό στο φθόνο, υποστήριζε ο φιλόσοφος. Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς θα τον χειριστούμε. Μεγαλείο μπορεί να προέλθει από το να είμαστε σε θέση να διδασκόμαστε από τις κρίσεις φθόνου. Ο Νίτσε αντιλαμβανόταν το φθόνο ως ένα συγκεχυμένο αλλά παράλληλα σημαντικό μήνυμα από το βαθύτερο εαυτό μας για το τί πραγματικά θέλουμε. Ό,τι μας προκαλεί φθόνο είναι ένα θραύσμα των πραγματικών μας δυνατοτήτων, το οποίο έχουμε αποκηρύξει και αυτό δυστυχώς λειτουργεί εις βάρος μας. Πρέπει να μάθουμε να μελετάμε το φθόνο μας προσεκτικά, κρατώντας ένα ημερολόγιο με τις στιγμές φθόνου, και στη συνέχεια μέσα από αυτά τα επεισόδια να βγάζουμε συμπεράσματα και να διαμορφώνουμε έναν καλύτερο εαυτό.
Ο φθόνος που δεν παραδεχόμαστε καταλήγει σε, αυτό που ο Νίτσε ονομάζει, «θειούχες οσμές». Η πικρία είναι στην πραγματικότητα ασυνείδητος φθόνος. Ο Νίτσε δεν πίστευε πως πάντα καταλήγουμε να αποκτούμε αυτό που θέλουμε (η δική του ζωή άλλωστε του το είχε διδάξει αρκετά καλά αυτό). Ο ίδιος απλώς επέμεινε ότι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τις πραγματικές μας δυνατότητες, παλεύοντας έναν ηρωικό αγώνα για να τις τιμήσουμε, και μόνο τότε μπορούμε να πενθήσουμε την αποτυχία με υπεύθυνη ειλικρίνεια και αξιοπρεπή τιμιότητα.
2. Να μην είναι Χριστιανός!
Ο Νίτσε είχε πει κάποια ακραία πράγματα για τον Χριστιανισμό: «Ονομάζω το Χριστιανισμό τη μια μεγάλη κατάρα, μία εγγενή αχρειότητα... Σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη, υπάρχει μόνο άτομο που αξίζει σεβασμό: ο Πιλάτος, ο Ρωμαίος κυβερνήτης.»
Αυτό μόνο αποτελεί ένα μικρό κωμικό παράδειγμα, στην πραγματικότητα ο στόχος του ήταν πιο έξυπνος και ενδιαφέρον: η δυσφορία του για τον Χριστιανισμό οφείλονταν στο ότι αποτρέπει τους ανθρώπους από το φθόνο τους.
Carl Bloch, The Sermon on the Mount, 1877
Σύμφωνα με την άποψη του Νίτσε ο Χριστιανισμός προέκυψε κατά την εποχή της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο μυαλό δειλών σκλάβων, οι οποίοι δεν είχαν την ικανότητα να αρπάξουν αυτό που πραγματικά ήθελαν (ή αποδέχθηκαν το ότι είχαν αποτύχει να το αρπάξουν), και έτσι προσκολλήθηκαν σε μια φιλοσοφία που ονόμασε τη δειλία τους αρετή. Οι Χριστιανοί ήθελαν πολύ να απολαύσουν τα πραγματικά συστατικά της ικανοποίησης (θέση στον κόσμο, έρωτα, πνευματική γνώση, δημιουργικότητα), αλλά ήταν πάρα πολύ ανίκανοι για να τα αποκτήσουν. Ως εκ τούτου, διαμόρφωσαν μια υποκριτική θρησκεία καταγγέλλοντας αυτό που στην πραγματικότητα ήθελαν, αλλά ήταν πολύ αδύναμοι να παλέψουν γι' αυτό - επαινώντας παράλληλα ό,τι δεν ήθελαν, αλλά έτυχε να έχουν. Έτσι, στο χριστιανικό αξιακό σύστημα, η αγαμία έχει μετατραπεί σε «αγνότητα», η αδυναμία έγινε «καλοσύνη», η υποταγή στους ανθρώπους μία μισητή «υπακοή» και, σύμφωνα με τη φράση του Νίτσε, «η ανικανότητα για εκδίκηση» μετατράπηκε σε «συγχώρεση».
Ο Χριστιανισμός αποτέλεσε μια τεράστια δικαιολογία για αδράνεια και έναν μηχανισμό αποστράγγισης της ζωής από το δυναμισμό της.
3. Ποτέ μην πίνεις αλκοόλ!
Ο ίδιος ο Νίτσε έπινε μόνο νερό - και ως ειδική θεραπεία, γάλα. Άποψη του ήταν πως πρέπει και εμείς να κάνουμε το ίδιο. Δεν πρόκειται για μια μικρή, εκκεντρική διατροφική συμβουλή. Η ιδέα οδηγεί στην καρδιά της φιλοσοφίας του, όπως αυτή συμπυκνώνεται στη φράση του: «Υπήρξαν δύο μεγάλα ναρκωτικά στον ευρωπαϊκό πολιτισμό: Ο Χριστιανισμός και το αλκοόλ!»
Eduoard Manet, A Bar at the Folies-Bergère, 1882
Μισούσε το αλκοόλ για τους ίδιους ακριβώς λόγους που περιφρονούσε τον Χριστιανισμό: γιατί και τα δυο μουδιάζουν τον πόνο, και τα δύο μας διαβεβαιώνουν ότι τα πράγματα είναι εντάξει έτσι όπως είναι, αποτρέποντάς μας από τη θέληση να αλλάξουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο. Λίγα ποτά οδηγούν σε μια παροδική αίσθηση ικανοποίησης που μπορεί να γίνει θανάσιμη παγίδα στο να λάβουμε τα αναγκαία μέτρα που θα βελτιώσουν τη ζωή μας. Δεν είναι ότι ο Νίτσε θαύμαζε την ταλαιπωρία ως αυτοσκοπό. Αλλά αναγνώρισε την καίριας σημασίας αλήθεια ότι η ανάπτυξη και η ολοκλήρωση έχουν οπωσδήποτε και οδυνηρές πτυχές: «Τί θα συμβεί αν ευχαρίστηση και τη δυσαρέσκεια ήταν τόσο δεμένα μεταξύ τους, ώστε όποιος ήθελε να έχει όσο το δυνατόν περισσότερο από το ένα πρέπει επίσης να έχει όσο το δυνατόν περισσότερο και από το άλλο. Έχετε μια επιλογή στη ζωή: Είτε όσο το δυνατόν λιγότερη δυσαρέσκεια, ανώδυνη ζωή ας την ονομάσουμε εν συντομία ή όσο το δυνατόν περισσότερη δυσαρέσκειά ως αντίτιμο μιας ζωής γεμάτη αφθονία, απολαύσεις και χαρές».
Η σκέψη του Νίτσε επανακαθορίζει την έννοια του πόνου. Αν βρίσκουμε δύσκολα τα πράγματα, αυτό δεν είναι απαραιτήτως ένα σημάδι αποτυχίας, μπορεί απλώς να αποτελεί ένδειξη για την ευγένεια και την δυσκολία των καθηκόντων που έχουμε αναλάβει.
4. «ο Θεός είναι νεκρός»
Ο δραματικός αυτός ισχυρισμός του Νίτσε σχετικά με το τέλος του Θεού δεν είναι, όπως είναι συχνά θεωρείται, κάποιου είδους εορταστική δήλωση. Παρά τις επιφυλάξεις του σχετικά με το Χριστιανισμό, ο Νίτσε δεν πίστευε ότι το τέλος της πίστης αποτελούσε γεγονός για εορτασμό.
Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις ήταν ψευδείς, ήταν σίγουρος γι αυτό, αλλά παρατήρησε πως σε κάποιες πτυχές είναι πολύ ευεργετικές για την καλή λειτουργία της κοινωνίας. Η εγκατάλειψη της θρησκείας θα σήμαινε ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να αφεθούν να βρουν νέους τρόπους για να εφοδιάσουν τον εαυτό τους με καθοδήγηση, παρηγοριά, ηθικές αξίες και πνευματική φιλοδοξία. Αυτό προέβλεψε θα ήταν δύσκολο.
Caspar David Friedrich, Wanderer above the Sea of Fog, 1818
Ο Νίτσε πρότεινε πως το κενό που άφησε η θρησκεία θα πρέπει ιδανικά να αναπληρωθεί από τον Πολιτισμό (φιλοσοφία, τέχνη, μουσική, λογοτεχνία): Ο πολιτισμός πρέπει να αντικαταστήσει την Αγία Γραφή.
Ωστόσο, ο Νίτσε ήταν βαθιά καχύποπτος για τον τρόπο που γινόταν ο χειρισμός του πολιτισμού στην εποχή του. Πίστευε ότι τα πανεπιστήμια σκοτώνουν τις ανθρωπιστικές επιστήμες, μετατρέποντάς τες σε ξερές ακαδημαϊκές ασκήσεις, αντί να τις χρησιμοποιούν για αυτό που πάντα προοριζόταν να είναι: οδηγοί για τη ζωή. Θαύμαζε ιδιαίτερα τον τρόπο που οι Έλληνες είχαν χρησιμοποιήσει την τραγωδία με έναν πρακτικό, θεραπευτικό τρόπο, ως μια ευκαιρία για κάθαρση και ηθική εκπαίδευση - και ευχόταν η εποχή του να γινόταν ανάλογα μεγαλόπνοη.
Κατηγορούσε το πανεπιστήμιο και τον μουσειακού τύπου πολιτισμό που λειτουργούν ως ησυχαστήριο και απομακρύνονται από τον κυρίαρχο στόχο τους που είναι η καθοδήγηση της ζωής και η ηθικοπλαστική δυνατότητα του πολιτισμού, ακριβώς τη στιγμή που ο Θάνατος του Θεού έχει κάνει αυτές τις λειτουργίες ακόμα πιο απαραίτητες.
Edvard Munch, Friedrich Nietzsche, 1906
Κάλεσε σε μια αναγέννηση, στην οποία οι άνθρωποι -που μόλις έχουν συνειδητοποιήσει την κρίση που προήλθε από το τέλος της πίστης - θα καλύψουν τα κενά που δημιουργούνται από την εξαφάνιση της θρησκείας με τη σοφία και τη θεραπευτική ομορφιά Πολιτισμού.
Συμπέρασμα
Για τον Νίτσε κάθε εποχή αντιμετωπίζει ιδιαίτερες ψυχολογικές προκλήσεις και είναι καθήκον του φιλοσόφου να βοηθήσει τόσο στον εντοπισμό των προκλήσεων αυτών όσο και στην αντιμετώπισή τους. Για τον Νίτσε, ο 19ος αιώνας, κύλισε κάτω από την επίδραση δύο εξελίξεων: της μαζικής δημοκρατίας και της αθεΐας. Η πρώτη απείλησε να εξαπολύσει χείμαρρους από αχώνευτο φθόνο και δηλητηριώδη δυσαρέσκεια, η δεύτερη να αφήσει τους ανθρώπους χωρίς καθοδήγηση ή χρηστά ήθη. Σε σχέση με τις δύο προκλήσεις, ο Νίτσε πρότεινε κάποιες συναρπαστικές λύσεις -από τις οποίες και η δική μας εποχή έχει κάποια ιδιαίτερα πρακτικά πράγματα να μάθει, όπως ο ίδιος πολύ θα επιθυμούσε. Το κείμενο αποτελεί μετάφραση του άρθρου που υπάρχει στο site: The book of life.
Ένας σύγχρονος φιλόσοφος με αξιόλογη συγγραφική πορεία είναι ο Alain De Botton. Πολλά βιβλία του κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.
Λίγα πράγματα για τη ζωή του
Ο Αλέν ντε Μποτόν γεννήθηκε στη Ζυρίχη. Είναι ο γιος της Ζακλίν (το γένος Μπουργκό) και του Γκίλμπερτ ντε Μποτόν, ο οποίος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και εξορίστηκε μαζί με την υπόλοιπη εβραϊκή κοινότητα από τον Νάσερ. Ο Γκίλμπερτ πήγε να ζήσει και να εργαστεί στην Ελβετία όπου ίδρυσε μια επενδυτική εταιρεία, την Global Asset Management, η αξία της οποίας υπολογιζόταν το 1999 στα 234 εκατομμύρια δολάρια.
Η μητέρα του, που γεννήθηκε στην Ελβετία, ήταν Εβραία Ασκενάζι, και ο πατέρας του καταγόταν από μια εβραϊκή οικογένεια σεφαραδιτών από την πόλη Μποτόν της Καστίλλης και Λεόν της Ισπανίας. Στους προγόνους του Μποτόν ανήκει ο ραβίνος Αβραάμ ντε Μποτόν, επικεφαλής της ακαδημίας ταλμουδιστών της Θεσσαλονίκης. Η γιαγιά του Μποτόν από την πλευρά του πατέρα του ήταν η Γιολέιντ Χάρμερ, αξιωματικός των υπηρεσιών πληροφοριών του Ισραήλ. Έχει μια αδερφή, τη Μιέλ, και οι δυο τους έλαβαν κοσμική ανατροφή. Ο Αλέν πέρασε τα πρώτα δώδεκα χρόνια της ζωής του στην Ελβετία, όπου μεγάλωσε μιλώντας Γαλλικά και Γερμανικά.
Τον έστειλαν στο Dragon School, οικοτροφείο της Οξφόρδης, όπου τα αγγλικά έγιναν η πρώτη του γλώσσα. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως ένα ντροπαλό παιδί. Στη συνέχεια πήγε εσωτερικός στο Harrow School, άλλο φημισμένο σχολείο του Λονδίνου, πριν προχωρήσει στο κολέγιο Gonville και Caius, ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα κολέγια του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε Ιστορία (1988-1991) και αποφοίτησε με διάκριση double starred first. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο King's College του Λονδίνου (1991-1992). Ξεκίνησε το διδακτορικό του στη Γαλλική Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αλλά εγκατέλειψε την έρευνα για να γράψει βιβλία για το ευρύ κοινό.
Τα βιβλία και οι τηλεοπτικές εκπομπές του πραγματεύονται σύγχρονα θέματα τονίζοντας τη σχέση της φιλοσοφίας με την καθημερινότητα. Σε ηλικία 23 ετών, εξέδωσε τη Μικρή φιλοσοφία του έρωτα (Εκδόσεις Πατάκη 2003), η οποία πούλησε δύο εκατομμύρια αντίτυπα. Άλλα ευπώλητα βιβλία του είναι Πώς ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου (Εκδόσεις Πατάκη 2006), Περί του κοινωνικού status (Εκδόσεις Πατάκη 2005), και Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας (Εκδόσεις Πατάκη 2007), Η τέχνη του ταξιδιού (Πατάκης 2006 ) Θρησκεία για άθεους (Πατάκης 2011) κ.α.
Τον Αύγουστο του 2008, ίδρυσε μαζί με άλλους ένα νέο εκπαιδευτικό κέντρο στο κεντρικό Λονδίνο το Σχολείο της Ζωής (The school of Life, www.theschooloflife.com).
Ο Μποτόν έχει χαρακτηρίσει τη σχέση του με τον πατέρα του δύσκολη: "Όταν πούλησα το πρώτο μου best seller -κι ένα εκατομμύριο δολάρια για τον πατέρα μου ήταν ψίχουλα- δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου και αναρωτήθηκε τι θα κάνω στη ζωή μου". Όταν πέθανε ο πατέρας του, η οικογένειά του κληρονόμησε ένα μεγάλο καταπίστευμα αν και ο Μποτόν ισχυρίζεται ότι τα εισοδήματά του προέρχονται αποκλειστικά από δικές του δραστηριότητες (πωλήσεις βιβλίων, ομιλίες, παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε επιχειρήσεις, Το σχολείο της ζωής).
Ο ίδιος έχει δηλώσει: "Θεωρώ ότι αν είχα μια πιο προνομιακή συναισθηματικά παιδική ηλικία δεν θα είχα γίνει συγγραφέας. Το γράψιμο για εμένα είναι ένα είδος αυτοθεραπείας, είναι ένας τρόπος να βρίσκω ισορροπία και αρμονία. Η ελπίδα μου -τώρα που είμαι και εγώ πατέρας- είναι να μεγαλώσω παιδιά που δεν χρειάζεται να σκέφτονται, να διαβάζουν και να γράφουν τόσο πολύ όσο εγώ. Πιστεύω ότι η σφαίρα της διανόησης είναι μια μορφή καταφυγίου που μαρτυράει συχνά μια συναισθηματική ανισορροπία. Αν ήμουν πιο ελεύθερος στο μυαλό, μπορεί να είχα γίνει αρχιτέκτονας. Είναι το μόνο επάγγελμα που λυπάμαι που δεν έκανα. Η γραφή με βοηθά να ηρεμώ.
Μερικές από τις πιο διάσημες δηλώσεις του:
Τα βιβλιοπωλεία είναι ο πιο πολύτιμος προορισμός των μοναχικών ανθρώπων, δεδομένου του μεγάλου αριθμού βιβλίων που έχουν γραφτεί από συγγραφείς που δεν έβρισκαν κανέναν για να μιλήσουν.
Το ταξίδι, όπως και η αγάπη, εκφράζει μια απόπειρα να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα.
Αυτό που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον όσον αφορά το γάμο είναι ότι όλοι θέλουν να παντρευτούν.
Πιστεύω ακράδαντα πως δεν είναι μόνο αυτό που λες που μετράει αλλά επίσης πώς το λες. Η επιτυχία του επιχειρήματος σου εξαρτάται απόλυτα από τον τρόπο που το παρουσιάζεις.
Είναι πιθανό να επιδιώκει να κάνει κανείς περιουσία για όχι πιο σοβαρό λόγο από την επιθυμία να εξασφαλίσει το σεβασμό και την προσοχή ανθρώπων που διαφορετικά δεν θα τον πρόσεχαν καθόλου.
Ο Καντ και ο Χέγκελ ήταν ενδιαφέροντες φιλόσοφοι. Όμως είμαι στην ευχάριστη θέση να ισχυριστώ ότι ήταν επίσης φρικτοί συγγραφείς.
Και για όποιον επιθυμεί δραματοποιημένη ανάγνωση με μουσική.
Ο Κυρ-Φώτης Κόντογλου αυτοπροσωπογραφία
Ο Φώτης Κόντογλου (πραγματικό όνομα Φώτιος Αποστολέλης: Αϊβαλί Μικράς Ασίας, 8 Νοεμβρίου 1895 – Αθήνα, 13 Ιουλίου 1965) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και ζωγράφος. Αναζήτησε την «ελληνικότητα», δηλαδή μία αυθεντική έκφραση, επιστρέφοντας στην ελληνική παράδοση, τόσο στο λογοτεχνικό όσο και στο ζωγραφικό του έργο. Είχε ακόμα σημαντικότατη συμβολή στον χώρο της βυζαντινής εικονογραφίας. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της «Γενιάς του Τριάντα». Μαθητές του ήταν ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, κ.ά.
Κοπτική εικόνα: Η φυγή της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο
"Και ο Ιωσήφ εσηκώθηκε αμέσως, παρέλαβε νύκτα το παιδίον και την μητέρα αυτού και έφυγεν εις την Αίγυπτον"
(Ματθαίος 2, 14)
-"και η μητέρα με το παιδί οδηγήθηκαν σε ξένα μέρη"
Ιωαν. Χρυσόστομος στο Ματθαίου 2, 14
Χριστούγεννα 2015: Μια ευχή από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών με αφορμή τη γιορτή των Χριστουγέννων μαζί με το μήνυμα του κυκλοφόρησε και ένα βίντεο, σε μουσική του Uhibbuka Rabbi Yasu, τα οποία είναι αφιερωμένα στη προσφυγιά.
"Οταν δε αυτοί ανεχώρησαν, ιδού άγγελος Κυρίου εφάνηκε δι' ονείρου στον Ιωσήφ και του είπε· “σήκω αμέσως χωρίς αναβολήν και πάρε το παιδίον και την μητέρα του και φύγε εις την Αίγυπτον, και μένε εκεί, μέχρις ότου πάλιν εγώ σου είπω· διότι ο Ηρώδης θα αναζητήση το παιδίον, δια να το θανατώση"
Την καθοδήγηση των Μάγων από το αστέρι κατά τη γέννηση του Χριστού διαδέχεται πολύ σύντομα η διαταγή για την Φυγή στην Αίγυπτο. Η ιστορία των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων θα είναι ελλιπής αν δεν μπορούμε να θυμηθούμε τους πρόσφυγες ... πρόσφυγες απεστάλησαν με τον ευλογημένο ψίθυρο ενός αγγέλου, διαβεβαιώνοντάς τους για τη φροντίδα του Θεού .
Σε αυτό το Έτος του Κυρίου μας το 2015, ο αριθμός των προσφύγων και άλλων εκτοπισμένων ατόμων στον κόσμο μας είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών, ο αριθμός των ανθρώπων που βιαίως εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους είναι τουλάχιστον 59.500.000, έναντι 51.200.000 στα μέσα του 2014 και 37,5 εκατ μόλις πριν από μια δεκαετία. Αυτοί οι τρομακτικοί αριθμοί αντιπροσωπεύουν δεκάδες εκατομμύρια γυναίκες όπως η Μαρία, άνδρες, όπως ο Ιωσήφ και παιδιά, όπως το βρέφος Ιησούς."
